De combinatie van kerst, oud en nieuw, vakantie en autisme was dit jaar weer geen pretje. In mijn vorige bericht had ik het al over alle veranderingen die gaande waren. Velen waren welkome veranderingen, maar ik moest er toch aan wennen.
Ik heb er twee weken over gedaan om enigszins te wennen aan de vakantie. Dat ik mijn werkritme niet meer had, dat ik veel minder alleen was, dat ik mijn ontbijtroutine moest aanpassen en dat ik niet meer alleen bepaalde hoe laat ik op zou staan. Ergens klinkt het ‘suf’ dat ik aan die dingen moest wennen, maar vanuit mijn autisme snap ik het ook wel. Normaal gesproken gaat mijn vriend rond zeven uur naar zijn werk. Daarna ben ik alleen tot hij weer thuiskomt. Zo gaat dat elke doordeweekse dag. Nu is dat ‘ineens anders’. Daar moet ik aan wennen. Ik heb een bepaalde routine met mijn ontbijt en daar moest ik nu aanpassingen in aanbrengen, omdat we nu allebei tegelijkertijd ons ontbijt gingen maken. Dat is ook anders ten opzichte van normaal. Dat ik moet wennen aan de veranderingen, is wel logisch.
De kerstdagen vind ik vaak wel vervelend. Dan ‘moet’ je gezellig doen en dat kan ik nooit als het op commando moet. Nu weet ik ook wel dat mijn ouders niet verwachten dat we per se heel gezellig doen, maar dat maakt mijn gevoel niet anders. Dit jaar waren we tijdens het avondeten lekker samen thuis. Dat was heerlijk. Wel merkte ik dat ik eenzelfde spanning voelde op beide kerstdagen. Normaal gesproken heb ik dat ook, maar dit keer dus blijkbaar ook, ondanks dat we niet weg gingen. Dat vond ik wel opmerkelijk. De kerstdagen zijn zenuwdagen geworden voor mijn lijf en hoofd.
Met oud en nieuw is het net zo. Dan ‘moet’ je lang opblijven en dan ‘moet’ je ook gezellig doen. Dit jaar waren we thuis. Dat vond ik heel fijn. Ik had ook geen zin om naar een ‘feestje’ te gaan. Anderen vinden het wel een feestje, maar ik niet. Als de mensen dronken worden, dan vind ik er geen zak meer aan. Het lange opblijven is dit keer wel gelukt. Ook zijn we rond tien uur ’s avonds naar de stiefbroer en diens vriendin op de zevende etage gegaan. Dat was wel gezellig. Daar hoef ik ook niet meer per se heel gezellig te doen. Als ik lekker onderuitgezakt wil zitten, dan kan en mag ik dat gewoon doen. Ik ben wel blij dat ik hun en zij mij ook buiten verjaardagen om wat vaker hebben gezien.
Vakantie hebben is best fijn en is soms ook heel erg nodig. Deze vakantie merk ik wel heel goed hoe erg het mijn dagelijkse routine in de war gooit. Ik probeer nu weer op een normalere tijd naar bed te gaan. Dat lukt aardig en ik merk ook dat dat mij dat goed doet. Ik word ook weer wat eerder wakker en voel mij ietsje minder moe. Nog een paar dagen en dan mag ik weer aan het werk. Dat is in dit geval denk ik alleen maar goed.